تویتر Blank Digest: قسمت چهارم.
فقط برای کامل شدن لیست این سناریوی چهارم رو هم که نامحتمله اما ناممکن نیست اضافه کنم: حمله‌ی گسترده از جمله زمینی به قصد اشغال.
تکرار شدن عبارت نخ‌نمای «تجربه‌ی جنگ‌های افغانستان و عراق» نباید ما رو از در نظر گرفتن این سناریو منصرف کنه. هرچند احتمالش پایینه.
آنچه
/۱

در روشن‌بینی نادری از قسمتی از جامعه‌ی ایران، پرسیده میشه که «بعدش چی؟» اگه زد بعدش چی؟ اگه نزد؟ اگه کم زد؟ اگه زیاد زد… پرسشهایی از این دست جدا از این که برای ذهن تمرین نکرده‌ی جامعه‌ی ما پاسخ بهشون خیلی سخته، حداقل نشانه‌هایی از حیات مغز داره که جای خوشبختیه.

که در یک جنگ اتفاق میفته، بخصوص جنگی که از پیش دو طرف از طریق کانال‌های ارتباطی اهداف محدودشون رو به هم اطلاع نداده‌اند، همیشه تحت کنترل نیست. گاهی آنچه که اتفاق میفته دست یک یا هر دو طرف جنگ رو در محدود کردن دامنه‌ش میبنده. شخصا فکر نمیکنم ترامپ یا ژنرالهای باتجربه‌ی
/۲
پنتاگون علاقه‌ای به یک اشغال و جنگ طولانی‌مدت زمینی دیگه در خاورمیانه داشته باشن اما «به هم زدن قواعد جاری» که میتونه از رژیم سر بزنه و در سناریوی سوم گفته شد، ممکنه برآورد سود و زیان رو به شکلی در بیاره که درگیری زمینی گسترده (اشغال تهران،‌ نصب فرماندار موقت) یا محدود
/۳
(اشغال نقاطی کلیدی در سواحل جنوبی) رو لازم کنه. سناریوهای زمینی دیگه‌ای هم قابل تصوره. اگه خارج کردن محموله‌ای از مواد هسته‌ای یا حذف لانچر‌ها و… «چکمه‌های روی زمین» رو لازم کنه این که این درگیری به چه شکلی گسترش پیدا میکنه یا بی سر و صدا و به سرعت پایان پیدا میکنه رو
/۴
نمیشه با قاطعیت پیش‌بینی کرد.
خطر درگیری مرزی با طالبان، حمله برای اشغال جزایر سه‌گانه، و … هم وجود داره. هرچند همونطور که در قسمتهای قبل گفته شد، احتمالا ایالات متحده مراقب این خطوط قرمز افکار عمومی ایران باشه تا روایت «رهایی بخش» بودن رو از دست نده.
۵/۵