یورونیوز: نتایج یک تحقیق رسانه‌ای جدید نشان می‌دهد که احتمالا شبکه ماهواره‌های نظامی روسیه نقش محوری و تعیین‌کننده‌ای در هدایت دقیق حملات موشکی و پهپادی ایران علیه مواضع نظامی ایالات متحده در خاک عربستان سعودی ایفا کرده‌اند. بر اساس گزارش شبکه خبری سی‌ان‌ان، در آستانه حمله گسترده نیروهای ایرانی به پایگاه هوایی آمریکایی «شاهزاده سلطان» در عربستان سعودی دست‌کم ۱۴ ماهواره جاسوسی روسیه بر فراز این تأسیسات به پرواز درآمده و داده‌های راهبردی جمع‌آوری کرده‌اند.

این حمله که در تاریخ ۲۷ مارس رخ داد، شامل شلیک دست‌کم یک فروند موشک و چندین فروند پهپاد انتحاری می‌شد.

این تهاجم نه تنها زخمی شدن ۱۲ نظامی آمریکایی را به دنبال داشت، بلکه به نابودی و آسیب جدی چندین فروند هواپیمای نظامی، از جمله یک فروند سامانه هشدار زودهنگام و کنترل هوابرد (آواکس) ایالات متحده، منجر شد.

داده‌های فضایی و معمای دقت بالای حمله

دقت کم‌سابقه این تهاجم در انهدام دقیق آواکس آمریکایی و سایر تجهیزات کلیدی روی باند، فرضیه کور بودن حملات را از میان برده است.

تحلیل‌های مشترک کارشناسان با داده‌های شرکت فضایی «کیهان اسپیس» آشکار ساخته که ماهواره نظارتی الکترواپتیکال «کاسموس ۲۵۷۳» روسیه نقشی حیاتی در این سناریو بازی کرده است.

این ماهواره که در دسامبر ۲۰۲۳ با موشک سایوز از پایگاه فضایی پلستسک به مدار زمین فرستاده شده بود، دقیقا در ۲۵ مارس، تنها دو روز پیش از آغاز حمله، در زاویه‌ای تقریبا قائم و ایده‌آل از فراز پایگاه شاهزاده سلطان عبور کرد.

با توجه به صاف بودن شرایط جوی در آن بازه زمانی، این ماهواره قادر به ثبت تصاویر اپتیکال بسیار باکیفیت از آرایش دفاعی و موقعیت پارک جنگنده‌ها و سامانه‌های راداری پایگاه بوده است.

کارشناسان نظامی به سی‌ان‌ان گفته‌اند که این اطلاعات به‌روز و دقیق تصویری، مبنای تعیین دقیق مختصات پرتابگرهای ایرانی قرار گرفته است.

تحلیل‌گران امور امنیتی معتقدند تقارن زمانی میان پرواز ماهواره‌های شناسایی مسکو و حمله ایران نمی‌تواند صرفا یک تصادف قلمداد شود.

به اعتقاد آنان، این سطح از همکاری اطلاعاتی بیانگر ارتقای مناسبات نظامی دو کشور به سطحی تازه از هم‌افزایی میدانی است؛ روندی که در آن مسکو با بهره‌گیری از توان فضایی خود، اهداف واشینگتن را در منطقه‌ای دورتر از مرزهایش به چالش می‌کشد.

نواف عبید، پژوهشگر ارشد، این تبادل اطلاعاتی را ناشی از یک «اتحاد استراتژیک مصلحتی» می‌داند؛ نقطه‌ای که در آن انگیزه کرملین برای تلافی حمایت‌های همه‌جانبه غرب از اوکراین، با راهبرد تهران مبنی بر اعمال فشار حداکثری و کاستن از حضور نظامی آمریکا در خاورمیانه هم‌پوشانی پیدا کرده است.

به گفته او کرملین بدون نیاز به درگیری مستقیم یا شلیک حتی یک گلوله، با در اختیار قرار دادن چشمان خود در مدار زمین، اثرگذاری و تخریب تسلیحات ایرانی را تا حد چشمگیری افزایش داده و موازنه امنیتی منطقه را دگرگون ساخته است.